Donald Trump: Ο αστάθμητος παράγων της πολιτικής

Scroll down to content

Οι εκλογές του 2016 στις ΗΠΑ έχουν αποδειχτεί ως μια από τις πιο κρίσιμες των τελευταίων ετών. Οι ψηφοφόροι έπρεπε να αποφασίσουν μεταξύ της Hillary Clinton, πρώην Πρώτης Κυρίας και γερουσιαστή της Νέας Υόρκης και του Donald Trump, πλούσιου επιχειρηματία με έδρα επίσης τη Νέα Υόρκη. Αν και ο επικρατέστερος νικητής ήταν η Hillary Clinton τελικά κέρδισε ο Donald Trump και έγινε ο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ . Η προεδρία Trump έχει αποδειχτεί απρόβλεπτη, πολλές φορές έχει απομακρυνθεί από τις γραμμές του ρεπουμπλικανικού κόμματος από το οποίο προήλθε και έχει υιοθετήσει απόψεις συνήθως εκφραζόμενες από τους δημοκρατικούς του αντιπάλους. Αυτό καθιστά εξαιρετικά ενδιαφέρον τον έλεγχο της ποικιλόμορφης πολιτικής πορείας του Trump, που τον οδήγησε στο ρεπουμπλικανικό κόμμα και στην προεδρία.

Η πολιτική σταδιοδρομία του Donald Trump επισήμως ξεκινάει το 1987 με την εγγραφή του στο ρεπουμπλικανικό κόμμα. Το μεγαλύτερο μέρος όμως των πολιτικών του δωρεών το δίνει στο δημοκρατικό κόμμα ακολουθώντας την πρακτική του πατέρα του Fred Trump. Ο πατέρας του ήταν μέλος του δημοκρατικού κόμματος και διατηρούσε στενές επαφές με δημοκρατικούς δημάρχους της Νέας Υόρκης, όπως ο Abraham Beame και Ed Koch κάτι που του επέφερε οικονομικά οφέλη. Ο Donald Trump το 1989 εγγράφεται ως ανεξάρτητος, φαινομενικά σταματάει να ασχολείται με την πολιτική, αλλά συνεχίζει αν και περιορισμένα να κάνει πολιτικές δωρεές. Το 2000 κατεβαίνει ως προεδρικός υποψήφιος του μεταρρυθμιστικού κόμματος, ένα κόμμα που ιδεολογικά βρίσκεται στο κέντρο του πολιτικού φάσματος. Ο Trump θα αποχωρήσει νωρίς από την υποψηφιότητα και το 2001 θα εγγραφεί στο δημοκρατικό κόμμα. Το 2009 θα αποχωρήσει λόγω της εκλογής στην προεδρία του Barack Obama και θα μετατραπεί σε έναν από τους μεγαλύτερους επικριτές του. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι την περίοδο αυτή θα αναφερθεί στην ανάγκη για καθολική ιατρική περίθαλψη, μια άποψη της οποίας θα γίνει αργότερα πολέμιος. Έπειτα θα ακολουθήσει περίοδος τεσσάρων χρόνων όπου θα αλλάξει πολιτικό κόμμα τρεις φορές. Αρχικά θα γίνει μέλος του ρεπουμπλικανικού, ύστερα θα εγγραφεί στο συντηρητικό ανεξάρτητο κόμμα και τέλος θα επιστρέψει ξανά στο ρεπουμπλικανικό κόμμα. Στην περίοδο 2012-2016 θα αυξήσει σημαντικά τις δωρεές του, εξ ολοκλήρου αυτή την φορά στο ρεπουμπλικανικό κόμμα και το 2015 θα ανακοινώσει την υποψηφιότητα του για την προεδρία. Έπειτα από μια σφοδρή προεκλογική εκστρατεία θα νικήσει, αποκομίζοντας 304 ψήφους του Εκλεκτορικού Κολεγίου έναντι 227 της Hillary Clinton.

Εξίσου ενδιαφέρουσα αποτελεί η εξέταση της πολιτικής που θα ακολουθήσει ο Trump μετά από την ορκωμοσία του. Στην αμερικάνικη πολιτική κοινωνία είναι παράδοση να γίνεται έλεγχος των επιτευγμάτων ενός νέου προέδρου τις πρώτες 100 μέρες από την ορκωμοσία του, κάτι που ξεκίνησε το 1932 ο Delano Roosevelt με το New Deal. Έτσι ξεκίνησε μια παράδοση όπου οι νέοι πρόεδροι στο διάστημα αυτό έχουν προσπαθήσει να περάσουν σημαντικά νομοσχέδια από την προεκλογική τους καμπάνια. Ο Bush είχε τις φορολογικές περικοπές, ο Obama ένα μεγάλο πακέτο οικονομικών κινήτρων, το ARRA και ο Trump ξεκίνησε με την κατάργηση και αντικατάσταση του Obamacare. Απέτυχε καθώς δεν κατάφερε να κερδίσει αρκετή υποστήριξη για αυτό το εγχείρημα, κάτι που φάνηκε από την καταψήφιση του ακόμα και από μέλη του κόμματός του. Έπειτα από την κατάρρευση αυτού του εγχειρήματος ο Trump δεν πτοήθηκε, αλλά προχώρησε σε μια άλλη αμφιλεγόμενη απόφαση που τον έφερε και πάλι σε σύγκρουση με μέλη του κόμματός του, αποχώρησε από το TPP ή αλλιώς εμπορική συμφωνία του Ειρηνικού. Η απόφαση του αυτή βρήκε κάθετα αντίθετο έναν από τους πιο σημαντικούς ρεπουμπλικανικούς γερουσιαστές και πρώην υποψήφιο πρόεδρο, τον John McCain, ενώ περιέργως βρήκε σύμφωνο και με κοινό επιχείρημα για αυτή την αποχώρηση, τον Bernie Sanders. Και οι δύο θεώρησαν πως αυτή η συμφωνία πλήττει τους Αμερικανούς εργαζόμενους. Ο Sanders μάλιστα δήλωσε πως θα ήταν χαρούμενος να δουλέψει σε νέα συμφωνία με τον Trump, αν εξασφάλιζε τα δικαιώματα των εργατών. Την ίδια στιγμή, ο Trump κατάφερε να ικανοποιήσει τους ρεπουμπλικανικούς μειώνοντας τον αριθμό των κανονισμών και την εξουσία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, ένα διακαή πόθο του ρεπουμπλικανικού κόμματος. Τέλος με στόχο την ικανοποίηση μιας μερίδας ακροδεξιών οπαδών του, επέβαλε παύση των πτήσεων από ορισμένες μουσουλμανικές χώρες και βρήκε αντίθετους για μια ακόμη φορά τα μέλη του κόμματος του. Στη συνέχεια αυτό θεωρήθηκε αντισυνταγματικό από το ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ και καταργήθηκε.

Είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς από αυτές τις 100 μέρες στην εξουσία, πόσο απρόβλεπτος είναι ο Donald Trump και πως δε θεωρεί τον εαυτό του υπόλογο στη γραμμή του κόμματος του. Έχει συγκρουστεί πολλές φόρες με μέλη του κόμματός του και δε διστάζει να συνεργαστεί με όποιον τον βοηθήσει προκειμένου να προωθήσει την πολιτική του ατζέντα, ακόμα και με αντιπάλους του στο δημοκρατικό κόμμα. Δε διστάζει να προχωρήσει σε εφαρμογή αποφάσεων οι οποίες δεν υποστηρίζονται από καμιά εκ των δυο μεγάλων παρατάξεων, όπως η παύση των πτήσεων από συγκεκριμένες μουσουλμανικές χώρες. Έτσι μπορεί κανείς να συμπεράνει, ότι ο Trump έχει γίνει με ένα περίεργο τρόπο ο πρώτος «ανεξάρτητος» πρόεδρος από την εποχή του George Washington.

 

Του Στέργιου Βακάλη

 

Βιβλιογραφία:

http://www.newsweek.com/trump-republican-democrats-president-661340

https://www.npr.org/sections/itsallpolitics/2015/07/28/426888268/donald-trumps-flipping-political-donations

http://www.businessinsider.com/donald-trump-career-timeline-history-2015-9

https://www.politico.com/blogs/under-the-radar/2016/10/fbi-releases-thin-file-on-fred-trump-229361

https://realclearpolitics.com/timeline/president_donald_trump.html

https://www.theguardian.com/us-news/ng-interactive/2017/apr/29/donald-trump-first-100-days-news-guide

 

Αρέσει σε %d bloggers: