Η πολιορκία της Βιέννης και η σύγχρονη μάχη της Ευρώπης κατά του Ισλάμ

Scroll down to content

Η Ευρώπη βρίσκεται διαρκώς σε ανησυχία. Οι εκλογές στη Τουρκία, η οθωμανική εξάρτηση της Βοσνίας, ο ολοένα αυξανόμενος μουσουλμανικός πληθυσμός εντός των ορίων της, καθώς και η τρομοκρατία, δημιουργούν φόβο για ισλαμική κατάκτηση και επέκταση. Στα ευρωπαϊκά εδάφη ζουν αρκετά εκατομμύρια μουσουλμάνοι, με πρώτες σε πληθυσμό την Γαλλία και την Αγγλία, δύο από τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές χώρες. Παράλληλα, πολλά κράτη που ζητούν να γίνουν μέλη της ευρωπαϊκής ένωσης – Αλβανία, Βοσνία, Τουρκία – είναι Μουσουλμανικά. Όλα αυτά, επαναφέρουν στο προσκήνιο παλιές μνήμες για τη μακρινή εποχή που η Ευρώπη «σώθηκε» την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή από τη μουσουλμανική μάστιγα.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ

Το 1683, οι Οθωμανοί πολιορκούν τη Βιέννη, την οποία θεωρούν νευραλγικό σημείο με σπουδαία γεωπολιτική και στρατηγική σημασία, πέρασμα για την κατάκτηση της υπόλοιπης Ευρώπης. Έχοντας ήδη κατακτήσει ένα σημαντικό μέρος του χάρτη, ο Οθωμανός διοικητής ξεκίνησε με προορισμό τη Βιέννη το 1682 και έφτασε με καθυστέρηση ένα χρόνο μετά.

Το διάστημα αυτό ήταν αρκετό για να καταφέρουν οι βιεννέζοι να προετοιμαστούν και να καλέσουν ενισχύσεις.

Η πολιορκία ξεκίνησε στις 14 Ιουλίου 1683, με τους Οθωμανούς να παραθέτουν μπροστά στα τείχη της πόλης 150.000 στρατιώτες από την οθωμανική αυτοκρατορία και περίπου 40.000 από την Κριμαία. Την Βιέννη υπεράσπιζαν 15.000 άνδρες με επικεφαλής τον Κόμη Έρνστ, ο οποίος ανέμενε τον Αύγουστο του ίδιου έτους βοήθεια από την Πολωνία, υπό τον Ιωάννη Γ΄ Σομπιέσκι, και την Λιθουανία, η οποία θα καθυστερούσε λίγο περισσότερο.

Οι βιεννέζοι πολεμούν με κανόνια και για πρώτη φορά εισάγεται στη μάχη ο πόλεμος σε λαγούμια, αφού οι Οθωμανοί δεν είχαν την απαραίτητη κάλυψη.

Η ΠΟΛΩΝΙΚΗ ΑΡΩΓΗ

Φυσικά, η αντιπαράθεση 15.000 έναντι 200.000 ανδρών ήταν άνιση μάχη και οι Οθωμανοί παρουσιάζονταν σίγουροι για το αποτέλεσμα. Η πολιορκία θα έληγε με ήττα των βιεννέζων, ώσπου η « θεία Σωτηρία » ήρθε με την αρωγή των Πολωνών στις 6 Σεπτεμβρίου του 1683. Ο Ιωάννης Γ΄ Σομπιέσκι, ενισχυμένος από γερμανούς στρατιώτες, έφτασε στη Βιέννη με αξιόλογη δύναμη, η οποία αποδείχθηκε καταλυτική για την εξέλιξη της μάχης.

Ο Σομπιέσκι, γνωστός στον ευρωπαϊκό χώρο για την στρατιωτική και διοικητική του δεινότητα, συγκέντρωσε περίπου 90.000 άνδρες και τους οδήγησε στη μάχη μετά την τέλεση της « θείας λειτουργίας ». Ο στρατός χωρίστηκε σε μέτωπα με τον Ιωάννη Γ΄ και τον Κάρολο Ε’ να άρχονται του στρατού, έκαστος σε κάθε πλευρά, ώσπου το οθωμανικό μέτωπο κατέρρευσε.

Αργά το απόγευμα ο ίδιος ο Σομπιέσκι έδωσε το τελικό χτύπημα, διαλύοντας τα τελευταία οθωμανικά στρατεύματα με τους 13.000 « φτερωτούς Ουσσάρους » ιππείς, οι οποίοι έχουν μείνει στην ιστορία ως ένα από τα πιο αξιόμαχα και αποτελεσματικά τμήματα ιππικού.

Η νίκη αποδόθηκε στους χριστιανούς, και όχι στον Πολωνό ηγέτη, κομμάτι πολύ σημαντικό για την ιστορική συνέχεια. Ο Σομπιέσκι εισήλθε θριαμβευτής στην Βιέννη, δοξάζοντας τον Θεό και αναφώνησε – παραφράζοντας την φράση του Καίσαρα – «Veni, Vidi, Deus Victor! », που σημαίνει στα ελληνικά « Ήρθα, Είδα, Ο Θεός Νίκησε!».

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

Η νίκη αυτή σηματοδότησε την υποχώρηση του Ισλάμ, σε μια εποχή άνθισής του, απέναντι στην Χριστιανική Ευρώπη και εξασφάλισε την πορεία της ιστορίας όπως την ξέρουμε σήμερα.

Στην ουσία, είναι μια μάχη έναντι του Ισλάμ. Ο στόχος του Οθωμανού Αυτοκράτορα ήταν να εισέλθει μέσω της Βιέννης στην Ευρώπη, η ανεξαρτησία της οποίας είναι επακόλουθο του αποτελέσματος αυτής της μάχης.

Στο πέρασμά τους, οι Οθωμανοί δεν επιβάλουν απλώς το κράτος του Κορανίου, αλλά καταστρέφουν κάθε στοιχείο πολιτιστικής κληρονομιάς και επιβάλλουν νέα στοιχεία, ώστε να εδραιώσουν την κατάκτηση τους. Αυτό είχε συχνά σαν αποτέλεσμα την κατακρεούργηση της εθνικής ιστορίας στην αδηφάγο διάθεση της Οθωμανικής κυριαρχίας.

Οι ευρωπαίοι, αναγνωρίζοντας ήδη από τον 17ο αιώνα πως το Ισλάμ δεν έχει θέση στην ελεύθερη Ευρώπη αντιστάθηκαν σθεναρά εναντίον του. Ο ιερός νόμος, το θεοκρατικό κράτος και η πολιτική του διάσταση θα διέλυαν την προοδευτικότητα και την υπέροχη για την οποία πάλεψαν για αιώνες και παλεύουν ακόμα και σήμερα.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

Παρόλα αυτά, η ιστορία της Βιεννέζικης Πολιορκίας του 1683 μας διδάσκει, επίσης, πως η Ευρώπη δεν πρέπει να φοβάται το Ισλάμ, αλλά χρειάζεται να αμύνεται διαρκώς, ώστε να μην γίνει βορά στην μουσουλμανική εξάπλωση.

Ο φιλελευθερισμός και η θρησκευτική ομοιογένεια στα οποία στηρίζεται η Ευρώπη δεν συνάδουν με το Ισλάμ και τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό που προάγει. Ο ορθολογισμός συγκρούεται με την ανατολική θεοκρατική κοινωνία. Το ευρωπαϊκό κράτος δικαίου που θεμελιώνεται στο δημοκρατικό πολίτευμα και τρόπο σκέψης απειλείται από την τρομοκρατία που ταλανίζει τις μουσουλμανικές χώρες και στηρίζεται στο νόμο του δυνατού. Άλλωστε, πώς γίνεται να δημιουργηθεί ένα κράτος πρόνοιας, όταν βασιλεύει ο ιερός νόμος του Κορανίου. Ο κίνδυνος εξάπλωσης του Ισλάμ είναι ταυτόχρονα κίνδυνος πολιτικής αλλοτρίωσης της Ευρώπης.

Πέραν τούτου, προβληματισμός πρέπει να απορρέει από την ταύτιση του πολιτικού Ισλάμ με την τρομοκρατία. Σύμφωνα με τον θρησκευτικό τους νόμο, οι ευρωπαίοι χριστιανοί αντιμάχονται το Ισλάμ και ζουν αμαρτωλά. Το κοράνι για αυτούς αναφέρει σφαγή αίματος, ώστε να παραμείνουν μόνο οι πιστοί του κυρίου. Είναι προφανές ότι τέτοιες ιδέες και ακραίες συσχετίσεις ουδεμία συνάφεια παρουσιάζουν με το ευρωπαϊκό πνεύμα που διακατέχει τα σύγχρονα κράτη της Γηραιάς Ηπείρου.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Τη λύση προέβαλε ήδη η Γαλλία. Φυσικά, οι χώρες με σαφή εξάρτηση από το Ισλάμ δεν έχουν θέση στην ευρωπαϊκή ένωση και την σφαίρα επιρροής της. Όμως, το βασικότερο ζήτημα είναι οι μουσουλμάνοι εντός των συνόρων της, οι οποίοι ζουν και εδράζονται σε αυτή. Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να ενσωματωθούν και να αφομοιωθούν από το κοινωνικό σύνολο τόσο σε εκπαιδευτικό και επαγγελματικό τομέα, όσο και στην ίδια την καθημερινή ζωή. Με αυτό τον τρόπο, η Ευρώπη δεν θα δώσει το έρεισμα στο πολιτικό Ισλάμ να επέμβει για να βοηθήσει τους πιστούς του. Στη Γαλλία υπάρχουν πολλά εκατομμύρια μουσουλμάνοι, οι οποίοι με νόμο προστατεύονται και ζουν αρμονικά ενταγμένοι στο σύνολο. Οι πολίτες αυτοί είναι και πρέπει να παραμείνουν οι σημαντικότεροι σύμμαχοι των χριστιανών στον αντιτζιχαντιστικό αγώνα!

Ο κίνδυνος της μουσουλμανικής διείσδυσης είναι υπαρκτός και η Ευρώπη οφείλει να τον περιορίσει όπως έπραξε επιτυχώς και στο παρελθόν. Όχι με τα όπλα αυτή τη φορά, αλλά με συναίσθηση της σοβαρότητας του ζητήματος, καίριες διπλωματικές κινήσεις και κυριότερο όλων διαρκή επαγρύπνηση. Άραγε, τι θα συνέβαινε αν τα κράτη της Ευρώπης υποτάσσονταν στις οπισθοδρομικές και απόλυτες ιδέες του Ισλαμισμού; Πώς θα διαμορφώνονταν οι διακρατικές σχέσεις, αλλά και αυτές μεταξύ των ευρωπαίων πολιτών; Μήπως αυτό θα σήμαινε το τέλος της ραγδαίας κοινωνικοπολιτικής ανάπτυξης και την αποτυχία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης;

 

Της Θεοδώρας Βουνίδη

 

Βιβλιογραφία:

  • John Stoye, The Suege of Vienna: The Last Great Trial Between cross And Crescent, Pegasus Books
  • Paul Hoffman, The Viennese:Splendor, Twilight, and Exile Anchor Press
  • Oscar Halensci, A history of Poland, Dorset Press
  • Jan Sobieski: The king who saved Europe, Xlibis Corporation, 2012, Miltiadrs Varvounis.
  • militaryhistory.gr
  • lastpoint.gr
Advertisements